Prolog

O zmierzchu w zamku Alatariel rozbrzmiewały krzyki małego chłopca, które roznosiły się po wszystkich komnatach. Dwie kobiety biegły w kierunku pokoju dziecka. - Co mu jest? – spytała się piękna kobieta, z długimi brązowymi włosami, które układały się w fale. Nosiła piękną suknię z koronkami i falbankami. Ze swymi anielskimi skrzydłami, wyglądała niczym bogini. - Nie wiem Pani Cathrine. – Powiedziała smutnym głosem służąca, próbowała złapać oddech. Chyba nigdy w życiu nie biegała tyle co w tej chwili. – Panicz nagle zaczął krzyczeć i płakać. Zdaje się, że coś go bardzo boli. Nie mogłam go uciszyć i dowiedzieć , o co chodzi, więc natychmiast udałam się po Panią. W duszy królowej zaoponował niepokój, dlaczego jej ukochane dziecko tak cierpi. Dotarły do sypialni chłopca. - Dziękuję ci Helgano, możesz wrócić do swych zajęć – powiedziała łagodnie królowa. -Tak, Pani. – służąca stała jeszcze przez chwilę, ale nie miała już nic do roboty. Catherine pociągnęła za klamkę. Na środku pokoju, klęczało jej dziecko, trzymając się za głowę i wrzeszcząc w niebogłosy. - Ruarke! – podbiegła do niego zatroskana matka

 

 H1 Tekst nadrzędny

 H2 Tekst nagłówek

 H3 Tekst  pod tytuł

 H4 Tekst podrzędny

 – Co ci jest?! Przestań płakać! Powiedz co ci jest? – powtórzyła łagodnie. Dziesięcioletni chłopiec o czarnych krótkich włosach uspokoił się, czując przy sobie bliskość ukochanej matki. Jednak był słaby, mówił cicho. - Mamo... boli. – Miał mokre policzki od płaczu - Czuję jakby głowa miała mi zaraz pęknąć. Proszę, spraw aby przestało. - To tylko migrena – rzekła łagodnie, ocierając łzy swego małego skarbu – Zaraz dam ci coś do picia, lepiej się poczujesz. Ruarke zwinął się w kłębek i złapał za klatkę, jakby bolało go serce. Ponownie rozbrzmiewały krzyki. Catherine również cierpiała widząc go w tym stanie. Zaczynała się martwić czy to nie poważna choroba, ostatnio wiele słyszała o epidemiach które miały skutki śmiertelne. Odsunęła od siebie te myśl, to zwykła migrena wmawiała sobie. Chociaż wiedziała, że nie jest wcale taka zwykła. - Spójrz na mnie. Podniósł głowę, spoglądając na matkę. Catherine przelękła się, w jego spojrzeniu było coś straszliwego, nieludzkiego. W czarnych oczach czaiła się bestia. Czarny smok. Czarnego smoka. - Silmarwen. – powiedziała na głos. - Co takiego? – usłyszała za sobą głos męża. Obejrzała się za ramię, patrzył na nich a właściwie na swego najstarszego syna. Po chwili podszedł do nich i spojrzał chłopcu w oczy. Królowa mocno przytuliła swe dziecko, chcąc je ochronić, kiedy zobaczyła, że dłonie męża spoczęły na rękojeści miecza. -Odejdź od niego – rozkazał mocnym głosem. -Nie! -Wiesz przecież, że prawo nakazuje Silmarwenów przyprowadzić przed oblicze króla. Jeśli natomiast ... -Wiem – powiedziała, łza pojawiła się na policzku. – Przecież to twój syn! Nie możesz go zabić! -Niestety teraz nie jest już moim synem. Takie jest prawo. Nie przeciwstawiaj mi się. Wyciągnął miecz z pochwy. - Jeśli pozostawimy go przy życiu, to nie będzie dla nas przyszłości. Ruarke poczuł na swym czole pocałunek matki, która po chwili wstała. Oczy miała zalane łzami. Głowa zaczęła boleć jeszcze bardziej, gdy spojrzał na ojca. Poczuł ból. Wtedy z jego ciała wyłoniła się chmura dymu, czarna chmura, która przybrała postać smoka. Rzucił się do ataku. -Cathrine uciekaj! Smok machnął ogonem i odciął drogę ucieczki kobiecie. Król stanął do walki, ale bestia machnęła skrzydłem i powaliła swego przeciwnika. Silmarwen złapał w swych szponach kobietę, trzymając ją za skrzydła, otworzył paszczę z której wystawały kły. -Nie! – krzyknął z całych sił Ruarke, próbując utrzymać się na nogach. – NIE RÓB TEGO! Smok zatrzymał się, spojrzał na małego chłopca, stali tak chwile wpatrując się nawzajem, żadne z nich nawet nie drgnęło. Smok w końcu ruszył się, wracając do zajecia jakie mu przerwano. Kiedy tak stali władca podniósł z ziemi oręż. Złapał swego syna. Ruarke zobaczył nad sobą miecz ojca, oraz jego wzrok który zdradzał zamiary. Nie rozumiał dlaczego. W ten do pomieszczenia wtargnęli rycerze. - Panie, co się... – głos im zamarł na ten widok oraz smoka, który za chwilę połknie królową. - Nie. – szepnął – Nie, tato! Silmarwen odrzucił od siebie swa potencjalna ofiarę. I atakował króla. Rycerze celowali z kusz w smoka, ale usłyszeli władczy głos. -CELUJCIE W KSIĘCIA! Wtedy wszystkie strzały wycelowane zostały w Ruarke, Widział że ręce im drżą, jakby nie wiedzieli czy naprawdę mają strzelać w królewskiego syna. W końcu jeden przełamał się i strzelił, inni zrobili dokładnie to samo. Czarny smok w ostatniej chwili zasłonił małego chłopca swymi skrzydłami. Złapał zębami Ruarke za koszulę w paszczy. Wyburzył ścianę, niszcząc całe skrzydło zamku. Przez dziurę wyleciał, odlatując jak najdalej. Dowódca rozkazał, aby nie przestawali. Jednak żadne już strzały ich nie dosięgały. Część rycerzy wybiegła przez drzwi i udała się w pogoń na swych wierzchowcach. Dowódca pomógł wstać królowi, który miał liczne rany, ale nie takie jak jego małżonka. -Pójdę po medyka – rzekł jeden z rycerzy i pomknął przed siebie. -Cathrine, nic ci nie jest? – zwrócił się do małżonki. Podtrzymywał jej głowę. Nie odpowiedziała. Patrzył na nią, cieszył się że żyje, jej rany nie były poważne, jedynie jej prawe skrzydło było dziwne wygięte jakby złamane. -Dlaczego? – szepnęła z drżącym głosem królowa - Dlaczego musiało wypaść właśnie na niego? Dlaczego? Szlochała w ramię męża. Król głaskał ją pogłowie, chcąc ją pocieszyć. Chociaż wiedział, że ta rana w jej sercu nigdy się nie zagoi. Podobnie jak i jego. Mimo iż nie zabił swego dziecka, czuł ,że je utracił na zawsze. - I co? – spytał się władca kiedy przybył posłaniec. Niestety uciekli W głowie króla kłębiły się teraz myśli, że musi powiadomić Isilre. O przebudzeniu ducha Silmarwena.